هرآنکو خاطر مجموع و یار نازنین دارد      

 سعادت همدم او گشت و دولت همنشین دارد

حریم عشق را درگه بسی بالاتر از عقل است

کسی آن آستان بوسد که جان در آستین دارد

دهان تنگ وشیرینش مگر ملک سلیمان است

که نقش خاتم لعلش جهان زیر نگین دارد

لب لعل و خط مشکین چو آنش هست واینش هست

بنازم دلبر خود را که حسنش آن واین دارد

بخواری منگر ای منعم ضعیفان و نحیفان را

که صدر مجلس عشرت گدای ره نشین دارد

چو بر روی زمین باشی توانائی غنیمت دان

که دوران ناتوانیها بسی زیر زمین دارد

بلا گردان جان وتن دعای مستمندانست

که بیند خیر از آن خرمن که ننگ خوشه چین دارد

صبا از عشق من رمزی بگو با آن شه خوبان

که صد جمشید وکیخسرو غلام کمترین دارد

وگر گوید نمیخواهم چو حافظ عاشق مفلس

بگوئیدش که سلطانی گدائی همنشین دارد